อกหักอีกแล้ว's profileคิดถึงทุกวินาที ที่หายใจ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
July 08 จะทำไงดีวันนี้ได้มีโอกาสได้เจอกัน และก็ได้คุยกันบ้าง บังเอิญชมัด
แต่ก็ต้องผิดหวังต่อไป เพราะนอกจากอกหักจากความรักแล้ว แม้แต่ความเป็นพี่ชายก็ยังไม่ได้เป็น
เราอยากเป็นคนที่ทำให้นริสหัวเราะได้ เพราะสงสารเค้าเหนื่อยกับงานตลอดเลย
แต่พูดอะไรไปก็มีแต่หน้างอตลอดเลย ชักเหนื่อยใจแล้วนะเนี้ย
แต่เรารักเค้านี่น๊า..ก็จะพยามต่อไปแล้วกันนะ ถ้ามีโอกาสได้เจอกันอีก ต้องทำให้หัวเราะให้ได้
ว่าไปมันก็น่าสงสารตัวเองดีเนอะ จากคนที่อยากจะแต่งงานด้วย
กลับต้องมาเปลี่ยนเป็นคนที่อยากจะเป็นพี่ชาย อิอิ ตลกดีว่ะ
แต่ก็ต้องยอมรับมัน แต่เรายังรักเค้าอยู่เลย แต่ต้องทำใจให้ได้เพื่อนริสเค้าจะได้สะบายใจ
ไม่แน่นะเค้าอาจจะกลับมาหัวเราะ และร่าเริงแบบเดิมอีกก็ได้
เป็นห่วงตัวเองนะ..จากพี่ชายสุดหล่อ July 03 น่าอิจฉาเวลาที่ผ่านพ้นไปในแต่ละวันมันช่างเนินนานเหลือเกิน
เมื่อไหร่จะถึงวันที่วาดฝันไว้ซักที
เราจะต้องทนทุกข์อยู่คนเดียวไปอีกนานแค่ไหน
ใครหนอใครจะรู้บ้าง ว่ามันเหงาและทรมานใจแค่ไหน
เพราะเหตุใด ฟ้าจึงไม่ส่งใครซักคน เพื่อมาเยียวยาแผลที่อยู่ในใจเราซักที
นับแต่เกิดเรื่องเราก็ไม่อยากที่จะเจ็บปวด ด้วยการจะไปรักคนอื่นอีก
แต่พอเราลองที่จะหาคนที่เราจะรักได้เป็นที่ 2
ความเจ็บปวดในอดีตก็เกิดขึ้นเป็นซ้ำ 2
นี่มันอะไรกันว่ะเนี้ย ใครจะรู้บ้างว่าผู้ชายอกสามศอกอย่างเรา ก็เหงาและเจ็บปวดได้ไม่แพ้ผู้หญิง
การถูกทอดทิ้งให้อยู่คนเดียว ปราศจากซึ่งคนห่วงใย มันเจ็บปวดยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด
หนำซ้ำเราต้องมาแบกรับภาระนี้แต่เพียงผู้เดียว มันช่างน่าอิจฉาคนอื่นซะจริงๆ
เราต้องนอนร้องไห้อยู่เพียงคนเดียว จะมีใครซักคนที่ห่วงใยเรา มาปลอบใจเราบ้างนะ
คำว่า"สงสาร"ซึ่งเราไม่เคยอยากได้ยินคำนี้ และเกลียดมันมากมาตลอด
แต่ว่าวันนี้เราไม่สนใจแล้ว อยากให้ใครซักคนมาสงสารเราบ้าง
เราขอออนวอนจากฟ้า เห็นใจเราบ้างช่วยส่งคนมาสงสารเราบ้าง อย่าให้ต้องเจ็บแบบนี้เลย
ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ หรือว่าเราเป็นชายที่ถูกสาปจริงๆ...
June 14 ขำซะหน่อย(เดี๋ยวจะน้อยใจ) โย้..เด็กดื้อ!!ขอบคุณนะจ๊ะสำหรับเมล์ แหมไอ้ตรงที่บอกว่ารักเธอเท่าฟ้าเนี้ย
เมื่อไหร่จะบอกพี่แบบนี้บ้างอ่ะ เค้ารออยู่น๊าตัว..
ไม่ค่อยเห็นอัพสเปชเลย ไม่ว่างหรอ สมน้ำหน้ากะลาหัวเจาะ
อาทิตย์หน้าก็เปิดเทอมแล้ว จะได้ไปเรียนซักที
ถ้านับวันกันจริงๆก็ครบเดือนกว่าๆแล้วนะ ที่เราไม่ได้เจอกัน คิดถึงจังเลย
แหมทีไปพะเยาตั้ง3-4เดือนยังรอได้เลย แค่นี้ทำบ่นเนอะ
แต่มันไม่เหมือนกันนี่นา อันนั้นไปแล้วกลับ แต่อันนี้ไปแล้วไปเลยนี่
เออ..จำไว้แล้วกันทำกันได้ลงคอ
บายจ๊ะ...คิดถึงแม่(นริส)นะจ๊ะ I NEED YOU OR I LOVE YOU...VARYมาก อิอิ.. June 10 ใจร้าย+ไอ้บ้างาน โย้..คนใจร้าย+ไอ้คนบ้างาน สะบายดีป่ะน้องทิ้งเราไปแล้วสะบายใจเลยนะ เราสิโคตรเหงาเลยอ่ะ หันไปทางไหนก็ไม่มีใครเลย
เวลามันช่างเนิ่นนานดีจัง กว่าจะผ่านไปวันๆนึง ยิ่งนานวันเข้า ความเจ็บปวดเราก็ยิ่งมากขึ้น
มีแต่คนบอกว่ามันไร้สาระที่เราเป็นแบบนี้ ไม่เห็นมีใครจะเข้าใจกันบ้างเลย ไม่มีคนปลอบใจเราบ้างเลย
คนไม่เจอกับตัวเองไม่รู้หรอก ว่าความรู้สึกของเราตอนนี้มันเป็นยังไง
ผ่านแล้วก็ผ่านไป แต่คนอย่างเราน่ะเจ็บแล้วจำนะ เราไม่มีวันจะลืมเค้าได้หรอก
ยิ่งเจ็บเพราะเค้าเราก็ยิ่งรัก(ไอ้โรคจิต)
หวังไว้ว่าซักวัน นริสจะให้โอกาสพี่บ้างนะ โอกาสนั้นมีได้เพียงแค่ครั้งเดียว
เมื่อไหร่ที่เราให้สัญญาณ พี่จะดีใจมากมาย(เว่อซะ)
อีก 3 เดือนก็จะถึงวันเกิดนริสแล้ว(เสียเงินอีกแล้วกรู)
แต่สงสัยเค้าคงจะไม่อยากได้ของของเราอีกแล้วแหละ ก็ไม่เห็นเค้าจะติดต่ออะไรกลับมาเลยนี่นา
แต่สัญญาไว้แล้วว่าจะซื้อของให้(mp3+ฮันดีไดท์+อัดเสียง+กล่อง+ถุง+ค่ารถ)
แต่พอถึงเวลาจริงอาจจะไม่เอาแล้วก็ได้ ยิ่งหลายใจอยู่คนนี้(อุ๊ย..ย๊อเย๊น)
ดูแล้วไว้ใจได้ในสโมไม่เห็นมีใครหล่อเลย เราหล่อกว่าหมดเลย อิอิ
มีคนเดียวที่ไว้ใจไม่ได้ในสโมก็คือ หนุ่มอ้วนนั่นแหละ
คนนี้ไม่น่าไว้ใจ กะน้องหมิวด้วย(เผื่อจะเบี่ยงเบนทางเพศ)
ไปดีกว่าร้อนชิหายเลย รักนะเว้ย..บาย June 06 ใกล้เปิดเทอมแล้ว..เวลาผ่านไปเรื่อยๆ หลายๆอย่างก็กลายเป็นอดีตไป
แต่มีอยู่สิ่งเดียวที่มันไม่เคยยอมเป็นอดีตเลย
คือความรักและความคิดถึงของเรา ที่มีให้กับใครบางคน
แม้ว่าคนคนนั้นจะไม่ต้องการมันก็ตามที
แต่ทำไมใจหนอใจ ถึงยังได้คิดถึงแต่เค้า ไม่ยอมเปิดใจรับใครอีกซักที
อย่าว่าแต่จะเปิดใจเลย แม้แต่จะหาใหม่ก็ยังไม่เคยคิด
รู้..ว่าเรื่องมันจบไปแล้ว และเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว
แต่มันก็เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เราอยากเดินไปข้างหน้าต่อไป
อยากทำหลายๆสิ่งหลายๆอย่าง และมุ่งมั่นที่จะเหน็ดเหนื่อยเพื่ออนาคตของตัวเอง
รัก..คำๆนี้ยังมีให้สำหรับนริสเสมอ แม้ว่านริสจะไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว
และคิดถึงสิ่งที่นริสได้ทำไว้ก่อนที่จะจากไป มันมากมายเกินกว่าที่ใครจะให้อภัยได้
แต่สำหรับพี่ เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเป็นความผิดของพี่เอง
แม้เรื่องจะผ่านมานาน แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ ตลอดจนเราจบด้วยการแยกทางกัน
พี่ไม่เคยโกรธนริสซักครั้งเดียว แต่ในทางกลับกัน พี่ยังรักนริสตลอดเวลา
เป็นห่วงนริสและเฝ้าคิดถึงนริสอยู่ทุกวินาทีที่พี่หายใจ
เราฟันฝ่าอุปสรรคมามากมายกว่าจะมีมาถึงวันที่เราได้รักกันได้
บทพิสูจณ์รักแท้ของเรายังมีภาคต่ออีกมาก ทำไมนริสถึงยอมแพ้มันกลางทาง
ลืมไปแล้วหรอ เราเคยบอกว่าเราสร้างครอบครัวของเรา
สร้างรากฐานที่มั่นคง และจะอยู่กับพี่ไปจนกว่าจะตายจากกันไปข้างนึง
ถ้าทุกสิ่งทุกอย่างที่นริสพูด มันเป็นแค่คำพูดที่ออกมาจากปากของเด็กคนนึงในเวลานั้น
จนมา ณ เวลานี้นริสคิดว่านริสโตแล้ว ไม่ใช่เด็กผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว
พี่ก็จะทำใจยอมรับ คิดซะว่าเราไม่เคยได้พูด
คนขี้หลี่อย่างพี่กับยอมหยุดทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่เป็น รักนริสเพียงคนเดียว
แค่นี้นริสยังไม่พอใจอีกหรอ ต้องการอะไรก็บอกพี่สิ
พี่พร้อมและยินดีจะทำให้ หัวใจของพี่และชีวิตของพี่ ฝากไว้ที่นริสมาตั้งแต่จูบแรกของเราแล้ว
พี่ยังจำได้กับจูบจูบนั้น มันเป็นรอยจูบที่พี่ประทับใจมากที่สุด
เพราะมันเป็นจูบแรกให้ชีวิตพี่ และกับผู้หญิงคนแรก และคนสุดท้ายที่พี่รัก
กลับมาจะได้มั้ย... เราเริ่มต้นกันใหม่พี่จะไม่ทำให้เราต้องร้องไห้อีกแล้ว
พี่จะไม่ก้าวก่ายงานของนริส ขอแค่เรามีใจให้กันก็พอแล้ว
และเราก็ต่างคนต่างทำงานของตัวเอง ให้พี่ได้รับความรักที่มีค่าของนริสอีกซักครั้งจะได้มั้ย
รักแม่มากที่สุดนะคร๊าบ....
June 04 อยากบอกว่าคิดถึงจังเลยตั้งแต่เกิดมาอายุได้ 25 ขวบแล้ว ไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดกับคำว่าสูญเสียเท่านี้มาก่อน ก็เค้าไม่ใช่แฟนเรานี่นา
มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่เวลาเลิกกันแล้ว จะรู้สึกอะไรมากเป็นพิเศษ ณ เวลานี้เริ่มจะคิดถึงเค้าอีกแล้ว ทุกครั้งที่เปิดหน้าจอคอมขึ้นมามันทำให้เราคิดถึงเค้ามากเลย นริสจะรู้มั้ยว่าการจากไปครั้งนี้ของเรา มันสร้าง
ความเจ็บปวดให้กับพี่แค่ไหน พี่ทำผิดอะไรร้ายแรงหรอไง นริสถึงได้ลงโทษพี่แบบนี้ เป็นการลงโทษที่โหดร้ายและสร้างเจ็บปวดกับตัวพี่มากมาย ทุกครั้งที่พูดคุยกัน พี่อยากจะบอกว่าพี่รักนริสมากแค่ไหน แต่พี่ก็ไม่กล้า แม้นริสจะสร้างเจ็บปวดและแผลในใจที่ฝั่งลึกมากเกินกว่าจะมีใครมาแทนที่ หรือช่วยรักษาแผลใจนี้ได้
แต่มันตลกอยู่ที่ว่า พี่ยังรักนริสไม่เคยเปลี่ยน เฝ้าคิดถึงนริสทุกวินาที ทุกครั้งที่พี่หลับตาลงพี่อยากจะร้องไห้ทุกครั้ง พี่เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น และถ้ามันมีค่าพอพี่อยากจะขอโทษ และได้โปรดยกโทษให้พี่สักครั้ง พี่ไม่อยากรักคนอื่น พี่อยากรักนริส อยากแต่งงานกับนริส ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับนริส สร้างฐานะด้วยกันเหมือนที่เราวาดฝันกันเอาไว้ พี่มันโง่ ที่ไม่ยอมเข้าใจนริสตั้งแต่ทีแรก แต่ว่า..เวลาของพี่มันสายไปแล้วจริงๆน่ะหรอ
กีฬายังมีทดเวลาบาดเจ็บ ศาลยังมีการยื่นอุธรน์ ความโง่ของพี่ครั้งนี้ พี่ได้รับบทเรียนแล้ว และรู้แล้วว่าพี่ต้องการนริสมากแค่ไหน คิดซะว่าสงสารลูกหมาที่มันซื่อสัตย์กับเจ้าของของมัน แล้วเรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ได้มั้ย พี่สัญญาว่าพี่จะไม่กวนงานของเราเด็ดขาด พี่จะทำตัวเหมือนเดิมนานๆจะโทรมาทีแบบที่เป็นอยู่ จะดุจะด่าอะไรพี่ก็ได้ แต่อยากลงโทษพี่ด้วยการไปจากพี่เลยนะ ได้ยินมั้ยนริส พี่รักนริสนะครับ รักมากด้วย อย่าผลักให้พี่ต้องไปหาคนอื่นเลยนะ..
ปล.ถ้าได้อ่านแล้วได้โปรดตอบกลับมาด้วยนะ รักษาสุขภาพนะ สาธุ..อย่าใจแข็งนักเลยนะจ๊ะ May 31 เกลียดตัวเองชมัดผ่านไป 9 วันแล้ว จะครบครึ่งเดือนแล้วสินะ ที่เราไม่ได้เจอเค้าเลย
มันอาจจะดูเหมือนแปบเดียวเอง แต่สำหรับเราทำไมมันรู้สึกเหมือนว่ามันช่างเนิ่นนานเหลือเกิน
วันนี้ดูรูปเก่าๆ ที่เกี่ยวกับตัวเค้า(ยังจะดูอีกนะ)
ไม่รู้จะดูให้มันได้อะไรขึ้นมา มันเหมือนกับว่าลึกๆในใจแล้ว เราต้องการหาคำตอบอะไรหรือป่าว
ทำไมนะ?..
มีอะไรทำไมไม่บอกกัน ทำไมต้องหาคำตอบด้วยการไปมีคนอื่นด้วย
สำหรับผู้หญิงคนนี้เราไม่ได้ชอบ แต่เรารักมากมาย
ไม่ได้รักแบบแฟน แต่เรารักอะไรที่มันมากกว่านั้น ซึ่งเราไม่เคยมอบความรู้สึกแบบนี้ให้ใครมาก่อน
แต่สิ่งที่ทำให้เราเจ็บปวดมากที่สุด ไม่ใช่การที่เค้าจากไป
แต่เจ็บปวดตรงที่ว่า กว่าจะรู้ว่าเรารักเค้ามากขนาดไหน มันต้องรอนานจนเราเสียเค้าไปแล้ว
แม้จะสำนึกแค่ไหน แต่หัวใจเค้าก็ไม่ยอมใจอ่อนให้กับเราเลย ไม่ให้โอกาสกับเราเลย
มาวันนี้เราย้อนถามตัวเองว่า คำตอบที่ได้รับจากเค้าคือ "มันเป็นไปไม่ได้"
มันทำให้เราตัดใจและไปจากชีวิตเค้า หรือว่าเราจะยังรอความรักจากเค้าต่อไปอีกหรือไม่
ซึ่งคำตอบที่ได้ มาจนถึงวันนี้เราเองก็ยังหาคำตอบนั้นไม่ได้
ถึงได้เกลียดตัวเองชมัด พยามนึกถึงสิ่งที่เค้าทำกับเรา การที่เค้าย่ำยีความรักของเรา
หักหลังความรู้สึกดีๆ การเสียสละทุกอย่างที่เรามอบให้เค้าแต่เพียงผู้เดียว ไม่มีใครอื่น
แต่หัวใจมันก็ยังอยากอยู่เคียงข้างเค้าตลอดไป
เวลา 4 ปี ที่เค้าไปเรียน มันจะช่วยลบล้างความทรงจำเหล่านี้ไปจากใจเราได้มั้ยน๊า..
May 29 อยากเปืดเทอมไวๆจังเบื่อจังเลย ช่วงนี้ฝนก็ตกบ่อยจัง แต่ก็ดีไม่ต้องล้างรถประหยัดน้ำไปอีก(งกโคตร)
อีกตั้งหลายวันกว่าจะเปิดเทอม ตั้งวันที่ 15 เดือนหน้านู๊นแหนะ เซ็ง..
ตอนนี้ก็ว่าจะหางานทำตอนเย็นไปด้วย ไม่งั้นคงเบื่อแย่
เมื่อคืนนอนฝันถึงยัยบ้านี่แหละ ทิ้งไปแล้วยังตามมาหลอกหลอนกันอีกนะ
สงสัยต้องไปทำบุญให้ซะแหละ เราเข้าไปอ่านสเปชเค้าแล้ว
ท่าทางก็คงจะสะบายดีไม่ต้องเป็นห่วงอะไร
แต่หนักใจต้องที่มันบ้างานชิบหายเลยว่ะ(ขออภัยถ้าพูดจาไม่สุรูป)
แต่เอาเถอะชอบนักก็ทำไปเลย ไม่ห้ามมันแล้ว ดื้อว่ะ
ฝนตกบ่อยนะ ดูแลสุขภาพด้วยนะ และก็ห้าม ...นะ
ตอนนี้เราอาจจะยังผิดหวังในต้วพี่ และก็สงสัยว่าพี่ใหม่คิดอะไรอยู่กันแน่
แต่สักวันหนึ่งเราจะภูมิใจในตัวพี่ เพราะว่าพี่....
จะเป็นคนขับรถให้เราตลอดไป... May 28 อย่าหักโหมนะย่ะตอนนี้อะไรๆก็เริ่มดีขึ้น ทั้งเรื่องเงินๆทองๆ และก็เรื่องรักๆใคร่ๆ
เริ่มจะทำใจได้บ้างแล้ว แต่ก็ยังมีแว่บๆขึ้นมาบ้าง ยอมรับตอนนี้ก็ยังไม่วายคิดถึงเค้าอยู่เลย
แต่ไม่อยากจะไปคาดหวังอะไรกับเรื่องแบบนี้แล้ว ตอนนี้ชีวิตเราก็ดีขึ้นมากแล้ว
ไม่บ้าอะไรมากมายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เราเองก็มีเรื่องที่ต้องทำ ต้องหาเงินเลี้ยงตัวเองไปวันๆ
เอาตัวเองให้รอด และที่สำคัญตอนนี้เรากลับเรียนอีกแล้ว เราจะพยามเรียนให้ได้เกรดดี
แต่เค้าว่าเรียนยาก แต่เราก็มีความตั้งใจจริงที่จะมุ่งมั่นเอาชนะความยากให้ได้
ตอนนี้ไปกู้เรียนอีกแล้ว เฮ่อ...เป็นหนี้อีกแหละ...
วันก่อนโทรหายัยนริส แหมดูมันทำ..ทำเป็นเก๊ก...
น่าหมั่นไส้จริงๆ ไว้เรียนจบก่อนเถอะจะอัดมันให้น่วมเลย ยัยบ้าเอ๊ย..
เราอุส่าห์โทรไปหา ไม่ถามเราสักคำว่าเราเป็นไงบ้าง(สงสัยจะดีใจมากที่เราไป)
ยังไงก็คนเคยคบกันเว้ย ไม่รักก็น่าจะถามบ้างว่าเป็นยังไงบ้าง
เสียมารยาทชมัดเลยวะ เรียนสูงซะป่าว(ด่ามันซะเลย)
รักษาสุขภาพบ้างนะยัยบ้า เลิกบ้างานและหันมาดูแลตัวเองบ้าง
จำไว้นะไอ้น้อง ช่วงที่เป็นวัยรุ่นอยากทำอะไรก็รีบๆทำ
พอแก่แล้วจะมาเสียใจทีหลังไม่ได้นะ ว่าไอ้นั่นไอ้นี่ยังไม่ได้ทำเลย(ทุกวันนี้ก็แก่อยู่แล้ว)
อยากจะโอนเงินไปให้ใช้เหมือนกันนะ แต่หมั่นไส้ว่ะ โคตรเก๊ก..
อดตายไปเลยยัยนริสบ้า..........................
May 22 การเสียสละคืออะไร.. เคยถามตัวเองว่าการเสียสละมันคืออะไร?ทำไมเราต้องเกิดมาเพื่อสิ่งนี้?
และเราจะเสียสละไปเพื่ออะไร?
แม้จะรู้สึกเจ็บปวด แต่การจากไปของเรา มันคือสุดยอดแห่งความสุขสำหรับเค้า
เราก็จะเสียสละให้ วันนี้เราให้ซิมส์การ์ดไว้เป็นที่ระลึก
นั่นหมายความว่า เราสัญญาว่าจะไม่โทรหาอีก และไม่ยอมมาเจอหน้าในรำคาญใจอีก
ทำไมเราต้องเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ การเสียสละครั้งนี้มันสร้างความเจ็บปวดให้กับเรามากมาย จะมีใครรู้บ้าง?
ครั้งหนึ่งเราเคยสละสิ่งที่เราชอบ งานที่เราชื่นชอบและอยากทำมันอยู่ตลอดเวลา
แต่การก้าวเข้ามาของผู้หญิงที่ชื่อ"นริศสรา มณฑาลพ" ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไป
เราทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นตัวเรา เพื่อรักษาความหมายของคำว่า"ความรัก"
เมื่อมาถึงคราวของเค้าบ้าง เราไม่เคยคิดอยากจะแย่งงานมาจากเค้าเลย อยู่กันแบบนี้ก็โอเคสำหรับเรา
แต่เค้ากลับรู้สึกอึดอัดใจ และรำคาญใจมาก แต่มันก็สมเหตุสมผลอยู่
ก็เค้าไม่ได้รักเราซะหน่อย ถ้าเค้ารักเราได้ซักครึ่งนึงเหมือนที่เค้ารักคนอื่น เราคงจะมีความสุขมากกว่านี้
ว่าไปแล้วตัวเราเองก็เปรียบเหมือนศาลาริมทาง ยามมีพายุ หรือฝนตกหนัก ก็เข้ามาหลบในศาลา
พอทุกอย่างสงบก็ออกไปจากศาลาโดยไม่สนใจใยดี
ยามตัวเค้ามีปัญหา ยามเศร้าโศกเสียใจ ยามเหงาหาใครข้างกายมิได้
เราคอยอยู่ข้างๆตลอดเวลา คอยปลอบใจตลอดเวลา คอยเช็ดน้ำตาให้ในยามที่เค้าเสียใจ
เป็นห่วงเป็นใยตลอดเวลา แม้ในยามที่เค้าปันใจให้ชายอื่น เราก็ยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง
แต่ความห่วงใยของเรากลับเป็นการจุดชนวนความรำคาญใจ และอึดอัดใจมาก
แต่ตอนนี้เค้าคงจะสะบายใจแล้ว เพราะจะไม่มีใครมาตามตื้อเค้าอีกต่อ ไม่มีคนคอยโทรตาม
คอยถามว่าอยู่ที่ไหนหรือทำอะไรอยู่ หรือแม้แต่เมล์เราก็จะเปลี่ยนให้
เวลาที่เค้าเปิดเมล์ขึ้นมาจะได้ไม่เห็นเมล์ของเราให้รำคาญลูกตา
ข้อความนี้มันจะเป็นข้อความสุดท้ายที่เราจะเข้ามาอัพสเปชนี้
เราเนี้ยมีลางสังหรน์อะไรไม่เคยผิดเลย เคยบอกเค้าแล้วว่า หลังจากบวชเสร็จ
เรามีความรู้สึกว่าเราจะเสียเค้าไปอย่างถาวร และมันก็เป็นจริงตามนั้นจริงด้วย
สุดท้ายนี้ ขอให้นริสมีความสุขมากๆ ดูแลสุขภาพด้วย อย่าให้เจ็บไข้ได้ป่วย พี่เป็นห่วง(ยังไม่วาย)
ถ้าเกิดอยากจะมีแฟนก็ดูให้ดีนะ อย่าเพิ่งรีบให้ในสิ่งที่เค้าต้องการ ดูให้แน่ใจก่อนว่ารักหรือว่าอะไร
ไม่อยากให้ต้องมาเสียน้ำตาเป็นครั้งที่ 2 แล้ว
บ๊าย..บายนะ ผีเสื้อตัวน้อย  May 21 พี่ขอโทษ.... วันนี้ได้เข้าไปอ่านสเปชเก่าๆของนริส อ่านแล้วสงสารนริสมากเลยความจริงอาจเป็นเพราะนริสเป็นคนหาเรื่องทำร้ายตัวเอง
แต่คนที่อยู่เบื้องหลัง เป็นคนที่ผลักดันให้นริสทำแบบนี้คือตัวเราเอง
แม้จะไม่ได้เป็นคนบอกให้ชอบโม่ แต่ก็ถือว่าเราเป็นคนทำทางอ้อม ทำให้นริสเจ็บทั้งกายและใจ
แต่อยากให้รู้ว่าตัวพี่เองก็เจ็บไม่แพ้เรา สิ่งที่พี่ควรจะเก็บไว้ถนุถนอมเพียงคนเดียว
แต่กลับต้องมีคนอีกคนมาร่วมถนุถนอมนริสด้วย ยิ่งร้ายไปกว่านั้น นริสกลับหมดรักในตัวพี่ไปเลย
และไม่ยอมให้โอกาสนั้นกับพี่อีกเลย ความรู้สึกมันเจ็บปวดมากเกินกว่าจะบรรยายได้
ต่อหน้าทำเป็นเก่งพูดดีว่าไม่เป็นไร แต่ในทุกค่ำคืนพี่ต้องนอนร้องไห้ทุกคืน
เจ็บปวดกับการเสียคนรักไป แม้จะพยามซักเพียงใด ก็ได้คำตอบกลับมาเพียงแค่คำว่า"มันเป็นไปไม่ได้"
ณ เวลานี้นริสอาจได้บทเรียนสำคัญ และราคาแพง
เพราะมันต้องแรกมาด้วยศักดิ์ศรีความเป็นลูกผู้หญิงของเรา
สำหรับพี่ก็ได้บทเรียนสำคัญ และราคาแพงเหมือนกับตัวนริส อาจจะไม่แพงเท่า
แต่มันก็ต้องแรกมาด้วยศักดิ์ศรีความเป็นลูกผู้ชายของพี่เหมือนกัน
เพราะพี่ต้องยอมเป็นคนที่ไร้ค่า หาศักดิ์ศรีในต้วเองไม่ได้ ยอมลืมทุกเรื่องที่เกิดขึ้น
และขอให้นริสกลับมาหาพี่ ทั้งที่ตัวพี่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
และที่สำคัญจากเหตุการณ์นี้ทำให้พี่รู้ว่า การจะใช้ชีวิตคู่ให้ดีได้นั้น เราต้องเสียสละอะไรบ้าง
เราต้องยอมเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง และเราต้องทำตัวยังไงบ้าง
สำหรับคนอื่นนริสอาจดูแค่เป็นเครื่องบันเทิงความสุข แต่สำหรับพี่นริสมีความหมายมากกว่านั้น
นริสเป็นทั้ง "แม่" เป็นทั้ง "เพื่อน" เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในทุกๆความหมายของคำว่า "ความรัก"
พี่คงมิอาจจะเปลี่ยนแปลงอะไร หรือย้อนเวลากลับไปหาช่วงเวลาที่พี่พบเราครั้งแรกได้
และพี่ก็รู้ดีว่า น้ำตาของพี่ มิอาจจะช่วยเปลี่ยนแปลงอะไรได้ และมันอาจไม่มีค่าพอจะให้นริสยกโทษให้
แต่พี่ต้องขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้น มีปัญญหาเกิดขึ้นมากมาย ซึ่งตรงนั้นพี่ก็ขอรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว
ถึงนริสจะไม่รักพี่แล้ว แต่พี่ก็จะขอชดใช้ในความผิดนั้นด้วยการอยู่เป็นโสดไปชั่วชีวิตพี่
พี่จะไม่ยอมมอบหัวใจที่พี่เคยให้เราไปจนหมดหัวใจแล้ว ไปให้คนอื่นได้ครอบครอง
ถ้าเราไม่ต้องการมันอีก ก็อย่าหวังว่าจะมีใครได้มันไปอีกเช่นกัน
"แต่งงานกับพี่นะ" ประโยคนี้พี่ยังจำได้ และพี่ก็ขอสัญญาไว้ ณ ที่นี้ด้วยว่า...
พี่จะไม่พูดประโยคนี้กับผู้หญิงคนไหนอีกต่อไป....
 พี่จะรักนริสและรอความรักจากนริสแบบนี้ตลอดไป ชั่วชีวิต |
|
|
